Συνηθίζουμε να δίνουμε προσοχή στις διάφορες αρνητικές ταμπέλες (πχ. τεμπέλης, γκρινιάρης, κακομαθημένος κλπ), όμως λίγοι δίνουν σημασία στις θετικές ταμπέλες- θετικά σχόλια και χαρακτηρισμοί με τα οποία χαρακτηρίζουμε τα παιδιά μας! Λέγοντας θετικές ταμπέλες, αναφέρομαι όταν τονίζουμε συνέχεια στα παιδιά μας πόσο καλά είναι, πόσο ικανά είναι, πόσα ταλέντα έχουν και πόσο ψηλά μπορούν να φτάσουν. Το να ενισχύουμε την αυτοεκτίμηση του παιδιού και να το επιβραβεύουμε για την προσπάθεια του είναι πολύ ωραίο και απαραίτητο να γίνεται! Το να τονίζουμε όμως συνέχεια και υπέρμετρα τις αρετές του, είναι σαν να του βάζουμε τον πήχη όλο και ψηλότερα, κάνοντας το ακόμα πιο δύσκολο για το παιδί το να πετύχει τα στάνταρ που του βάζουμε.

Η ταμπέλα του «καλού παιδιού», τι συνεπάγεται μια τέτοια ταμπέλα για όποιον την είχε ή/και την έχει; Τα καλά παιδιά δεν θυμώνουν, δεν αντιμιλάνε, εκπληρώνουν τις προσδοκίες των γονιών τους και το πιο σημαντικό είναι ότι δεν τους «επιτρέπονται» τα λάθη. «Μα εσύ είσαι έξυπνο και καλό παιδί, πώς το έκανες αυτό;» Αν τολμήσει το καλό παιδί να κάνει μια σκανταλιά, μπορεί άμεσα και με τα λόγια να μην έχουν κάποια ιδιαίτερη αντίδραση οι γονείς του, όμως μη λεκτικά, με κάποια χειρονομία ή με μια έκφραση στο πρόσωπο ίσως του περάσουν το μήνυμα ότι όταν φέρεται με αυτόν τον τρόπο είναι μη αποδεκτό.

Όταν νιώθεις μη αποδεκτός από τόσο σημαντικά για εσένα πρόσωπα, τότε «μαζεύεσαι πάλι στο καβούκι σου» και προσαρμόζεις ασυνείδητα τον εαυτό σου και τη συμπεριφορά σου καταπιέζοντας σκέψεις και συναισθήματα για να νιώθεις ότι ανήκεις. Πόσο πολύ μεγάλο βάρος για ένα μικρό παιδί να μην είναι αυθόρμητο. Γεννιόμαστε και το κομμάτι του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τη λογική σκέψη αναπτύσσεται πολύ αργότερα, ενώ αντίθετα, το κομμάτι που είναι υπεύθυνο για τα συναισθήματα είναι πλήρως αναπτυγμένο. Αν από τόσο μικρή ηλικία νιώθουμε ντροπή για τα μη αποδεκτά μας κομμάτια, πώς θα είναι σε ενήλικη ζωή;

Συνεπώς, το πιο σημαντικό είναι να αφήσουμε στην άκρη τις ταμπέλες και να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αναπτύξουν τον χαρακτήρα τους και να ξεδιπλώσουν τις ικανότητες τους στον δικό τους χρόνο και με τον δικό τους τρόπο. Εμείς να είμαστε απλά δίπλα τους συνοδοιπόροι και όχι μπροστά τους!

Κρητικού Μαρίνα
PhDc Συμβουλευτική Ψυχολογία
MSc  Ψυχολογία Υγείας
Συστημική-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

Πηγή φωτογραφίας: https://kidnest.gr/